Alexandru Valentin Duta ©

SOLACE - παρηγοριά

Ένα φωτογραφικό ταξίδι στους τόπους όπου βρίσκουμε παρηγοριά.

Ένα μακροχρόνιο φωτογραφικό πρότζεκτ που εξερευνά τους τόπους, τους ανθρώπους, τις αναμνήσεις και τις καταστάσεις του νου όπου βρίσκουμε γαλήνη, νόημα ή διαφυγή.

Κεφάλαιο II: Ο τόπος που κουβαλάμε μέσα μας

Κοπανάκι

SOLACE — Κοπανάκι

Ο τόπος που κουβαλάμε μέσα μας

Πρόσφατα, επέστρεψα στον τόπο όπου μεγάλωσα ως παιδί. Είχα φύγει από το Κοπανάκι το 2010 και η επιστροφή μου ήταν μια γλυκόπικρη εμπειρία. Δεν ήταν μόνο οι αναμνήσεις που με συγκίνησαν, αλλά και η αίσθηση πως είχα γυρίσει πίσω σε μια άλλη εποχή.

Για έναν ξένο που περπατά σήμερα στο Κοπανάκι, κάποια σημεία του χωριού μπορεί να μοιάζουν σχεδόν άδεια. Παλιά σπίτια που χάνονται σιγά σιγά κάτω από τη βλάστηση, ήσυχοι δρόμοι και ίχνη ενός τρόπου ζωής που μοιάζει να ανήκει σε μια άλλη εποχή. Η φύση συνεχίζει τον δικό της ρυθμό, το ποτάμι κυλά όπως πάντα και το τοπίο αλλάζει σταδιακά γύρω από ό,τι έχει απομείνει από το παρελθόν.

Όμως, οι άνθρωποι που εξακολουθούν να ζουν εδώ, καθώς και όσοι θυμούνται το χωριό όπως ήταν κάποτε, βλέπουν κάτι διαφορετικό.

Βλέπουν δύο τόπους ταυτόχρονα: το χωριό όπως υπάρχει σήμερα και το χωριό που συνεχίζει να ζει μέσα στις αναμνήσεις τους.

Θυμούνται τότε που οικογένειες και φίλοι ζούσαν ο ένας κοντά στον άλλον, τότε που τα παιδιά έπαιζαν στους δρόμους και στην πλατεία του χωριού και οι παραδόσεις έφερναν τους ανθρώπους κοντά. Θυμούνται τον τρύγο και την παρασκευή του κρασιού, την παραγωγή του ελαιολάδου, το κυνήγι του λαγού στην άγρια φύση γύρω από το χωριό, καθώς και τις κοινές δουλειές που συνέδεαν τους ανθρώπους τόσο με τη γη όσο και μεταξύ τους.

Θυμούνται τις πολυσύχναστες Κυριακές, όταν η αγορά έφερνε κοντά ανθρώπους από το χωριό και τις γύρω περιοχές. Οι γονείς έκαναν τα εβδομαδιαία ψώνια τους, συναντούσαν φίλους για πρωινό και καφέ και αντάλλασσαν νέα με γνώριμα πρόσωπα. Ήταν απλές, καθημερινές στιγμές, που όμως έδιναν στο χωριό τον δικό του ρυθμό και στους ανθρώπους την αίσθηση πως ανήκουν κάπου.

Και έπειτα, υπάρχουν οι γεύσεις και οι μυρωδιές που μένουν βαθιά συνδεδεμένες με την έννοια του σπιτιού: η μυρωδιά του καφέ που βράζει το πρωί, το σπιτικό τυρί με τις γλυκές ντομάτες, μόλις κομμένες από τον κήπο, ή ο κόκορας μαγειρεμένος στο σπίτι, σερβιρισμένος με ζυμαρικά φτιαγμένα από τα χέρια της γιαγιάς. Μερικές φορές, μια γνώριμη γεύση ή μυρωδιά, ακόμη κι έπειτα από πολλά χρόνια, μπορεί να μας ταξιδέψει πίσω στον χρόνο, ζωντανεύοντας ξανά ανθρώπους, τόπους και στιγμές που νομίζαμε πως είχαμε αφήσει πίσω.

Αυτές οι εμπειρίες δεν ήταν κάτι το ξεχωριστό όταν συνέβαιναν. Ήταν απλώς μέρος της καθημερινότητας. Με τον χρόνο, όμως, έγιναν οι αναμνήσεις μέσα από τις οποίες ένας τόπος συνεχίζει να υπάρχει.

Περνώντας δίπλα από ένα παλιό βαν που κάποτε χρησιμοποιούνταν για τη φωτογράφιση γάμων και βαφτίσεων, θυμήθηκα τις γιορτές και τις συναθροίσεις που έφερναν τους ανθρώπους κοντά. Σήμερα, το βαν παραμένει ως ένα σιωπηλό ίχνος εκείνων των στιγμών, ενώ το χωριό γύρω του έχει αλλάξει. Με έκανε να σκεφτώ πόσα μπορούν να χαθούν από έναν τόπο χωρίς να χαθούν εντελώς από τη μνήμη όσων τον γνώρισαν.

Για έναν ξένο, ένας ήσυχος δρόμος ή ένα εγκαταλελειμμένο σπίτι μπορεί να αφηγείται μια ιστορία παρακμής. Για όσους όμως έζησαν εδώ, αυτοί οι τόποι κρύβουν κάτι περισσότερο. Πίσω από κάθε γνώριμο πρόσωπο υπάρχει μια ολόκληρη ζωή γεμάτη εμπειρίες, σχέσεις, παραδόσεις και κοινές στιγμές, που δεν μπορεί κανείς να κατανοήσει απλώς κοιτάζοντας το τοπίο.

Για εκείνους, το Κοπανάκι δεν είναι άδειο.

Είναι γεμάτο οικογένεια και φιλία, κοινά γεύματα και γνώριμες φωνές, αναμνήσεις παιδικών χρόνων και έναν τρόπο ζωής που κάποτε έμοιαζε με παράδεισο.

Ίσως αυτή να είναι η παρηγοριά τους.

Όχι απαραίτητα στο χωριό όπως υπάρχει σήμερα, αλλά στον τόπο που συνεχίζουν να κουβαλούν μέσα τους. Ένας κόσμος διαμορφωμένος από τους ανθρώπους που αγάπησαν, τις παραδόσεις που μοιράστηκαν και τις καθημερινές στιγμές που απέκτησαν αξία μόνο με το πέρασμα του χρόνου.

Η επιστροφή μου στο Κοπανάκι με έκανε να συνειδητοποιήσω πως ένας τόπος είναι κάτι περισσότερο από τα κτίρια, τους δρόμους και το τοπίο του. Είναι όλα όσα συνέβησαν εκεί, αλλά και όλα όσα συνεχίζουν να ζουν μέσα στους ανθρώπους που τα θυμούνται.

Ένα όμορφο παρελθόν, που το κουβαλάμε μαζί μας μέσα σε ένα παρόν που έχει αλλάξει.

Όλες αυτές οι αναμνήσεις, τώρα ποτισμένες με μια γλυκόπικρη αίσθηση, τη συνειδητοποίηση πως κάτι που αγαπήσαμε βαθιά μπορεί να παραμένει ζωντανό μέσα μας, ακόμη κι όταν ο κόσμος που το περιέβαλλε χάνεται σιγά σιγά.

Page updated

Google Sites

Report abuse